ترياي شخصي

می دردم

2010-07-31T07:04:00.000-07:00

...
بی تو می دردم
می جنگم
با خویش .

این به راستی منم یا درون لجباز و سر خورده ی من ؟؟؟
رها از خویشتن خویش ...
بدوم یا ندوم ؟ می دوم .
بکنم یا نکنم ؟ می کنم .
بگویم یا نه ؟ صد البته که می گویم .

از خودم می ترسم و از جنگی که با خودم شروع کرده ام .
.
.
.

روزی بدون تو

2010-04-20T12:53:00.000-07:00

***

شبی ازهمین شب ها
خواهم مرد
و فردا
یا شاید بعدها
دوباره زاده خواهم شد .

نه
برای
آنکه رهایم کرد
( آنکه رهایم کرد )
و ناشناخته گذارد .

نه برای آنکه شناخته ام خواند
و نه حتی برای خود .

روزی دوباره
برای فرداها
برای کودکانم
زاده خواهم شد .

( به قول فروغ : و به آفتاب سلامی دوباره خواهم داد .)

*

who will write the history of tears

2010-04-15T12:22:00.000-07:00

.......................................................

...................................................................................................

..............................................................................................................

.....................................................................................................

????????????????

لیلی بیچاره

2010-04-04T12:32:00.000-07:00

*
داشتم نوشته های قدیمی ام رو می خوندم این رو پیدا کردم :

این دنیا فقط برای مردها نوشته شده .
اگر لیلی می خواست هم نمی توانست مثل مجنون پی عشق خود ، بیابان گرد شود .
اگر شیرین می خواست هم نمی توانست مثل لیلی کوه کن شود .
گو این که منکر این هم نمی شود شد که پشت هر مردی ، چه خوب ، چه بد ، زنی بوده !

***
نمی دونم اون موقع چرا این رو نوشتم ولی الان دارم فکر می کنم که :
خب آره شاید ممکن بود توی کوه مثلا به شیرین تجاوز بشه و نتونه هیچ وقت رسالتش رو انجام بده ...
یا مثلا مامان و بابای لیلی نمی ذاشتن حتی لیلی از در خونه بیاد بیرون که تا سر خیابون بره چه برسه به بیابون !

*
**

بیگانگان

2010-04-02T14:28:00.000-07:00

*
توو این 2 روز 2تا سلف پرتره کشیدم یکی با مداد رنگی ، یکی با آب مرکب .
یکی از یکی بی ربط تر . البته نهایتا خودم هستن همشون .
با وجود اینکه هیچ ربطی به خودم ندارم .
موسیقی شماره 10 بیگانگان اثر پیمان یزدانیان توو گوشم داره غوغا می کنه ( این وقت شب )
مثل این می مونه که داری جوراباتو در آوردی و داری توو یه دشت سرسبز می دوی ، چرخ می زنی .
البته ، نمی دونم چرا این حس رو دارم چون می تونه اینجوری نباشه حالو هواش اتفاقا .
یادم باشه سلف پرتره ی بعدی رو با این موسیقی کار کنم ، با آب مرکب !
...
فردا ، دانشگاه ، صبح تا بعد از ظهر نقاشی ، ملکی .
عصر ، باله ، با اون همه آدمایی که نمی تونم حتی بفهممشون .
به قول نیما : اووووووووف ف
...
میشه فردا رو تا ظهر ندید گرفت ، میشه از دانشگاه فاکتور گرفت ، میشه بچه های دانشگاه ، حسین ، آلا ، سام ، روناک ، منیژه ، فروزا ، ... ، سیگار ، سیگار ، سیگار ، ... و خیلی آدما و کارای دیگه رو فردا در برنامه نداشت .
لذت می بریم ، از با خود بودن .
بعد از تعطیلات رو از عصر شروع می کنم .
...
...

بي تو دردم

2010-03-28T13:12:00.000-07:00

*
*
عشق چندين ساله ي من كه تا همين 2 ماه پيش با وجود ده سالگيش نهالي بيش نبود و زير سايه ي من بود كه از سرما و حشرات زنده مونده بود ، در عرض همين 2 ماه چنان قدي كشيد ، برگ و باري داد ، سروي شد ، كه حالا براي ديدنش بايد سرم رو بالا بگيرم .

درد بزرگ شدنش پيرم كرده ولي به كم قانع نيست ، حالا حالاها جا داره تا بزرگ شه و اين دست من نيست .
تا همين ديروز اين من بودم كه براي حفظ كردنش بايد توي آغوشم مي گرفتم و آب و دونش مي دادم كه فراموش يا كهنه نشه ...
اما حالا ، اين منم كه مثل بچه هاي شير خوره بايد از آغوشش سيراب بشم .
*
اگر 2 ماه پيش بوود زمين مي زدمت مثل قبل ،‌ مثل همه !
*
با مهربوني توو چشماي اسبش نگاه مي كنه و ميگه : مال خودمي ! وحشي بودي ،‌ سركش بودي ، اين من بودم كه رامت كردم ! فراموش نكن !
حالا مي خواي بهم سواري بدي ، نمي خوام !
اسب خوشگلم ، برو حالا برا خودت !
*
بي تو اشکم ، آهم ، دردم ...
...
...

*
اين چيه ؟ يه جور امتحان ؟ نميشه اين يه بار امتحان نشم ؟؟؟
فكر مي كنم مگه قراره چي بشم ، به كجا برسم كه اينجوري شده ؟ يه هيوولاااا...؟؟؟
يالا خدا ، يالا
بال هاي منو پس بده ، تازه داشتم پرواز مي كردم ...
...
...
...

در راه خويش ايثار بايد كرد ، نه انجام وظيفه !

2010-03-17T14:40:00.000-07:00

*
عزيزم ...
خودخواهيم ،
آره جونم خودخواهيم
وفراموش هم مي كنيم كه خودخواهيم ، همه مون ، من اينجوري ، تو يه جور ديگه !
ناراحت نشو ، ولي هستيم ، قبول كن
فراموش كرديم كه بايد براي هم زندگي مي كرديم ، فراموش كرديم كه دوست داشتن رو بايد به هم ايثار مي كرديم نه وظيفه !
فراموش كرديم كه قرار بوده براي هم زندگي كنيم نه پرستش ...
فراموش كرديم كه بايد دوست داشتن مون رو زندگي مي كرديم ، نه تقديم !

درسته كه چگونه عشق ورزيدن رو ياد نگرفتيم ، يا ياد نگرفتيم براي دوست داشتن مون از خودمون بگذريم ، ولي برات مي خوام زندگي كنم .
آره من آخر خودخواه هاي عالم ، ولي نتيجه ي عاشقيم رو ، زاده ام رو ، به خاطر خودخواهيمون بيچاره نمي كنم .
هر وقت حس مادري رو تجربه كردي ، حاضر نميشي كودكي كه بهت نياز داره و با نفس توست كه زنده مونده به اين سادگي از داشتن پدرش يا مادرش محروم كني .

*

سايه نگاه

2010-02-21T13:30:00.000-08:00

آهاي با شمام ! بله شما ! شما كه دل به نگاهم بستي !
هيچ ميدوني نگاه من ، تنها سايه ي نگاه كسي ست كه هميشه داشته و داره نگاهت مي كنه و تو حتي حاضر نيستي يكبار هم كه شده برگردي و نگاهش كني تا ببيني كه خودش چقدر از سايه اش زيباتر و دلرباتره !

***********

اوووووه ، آخييييش ، بالاخره بعد از كلي كلنجار رفتن با اصفهاني زاده ( مدير گروه محترم نقاشي ) موفق شدم صحاف زاده ( استاد تجزيه و تحليل آثار تجسمي ) رو به ليست انتخاب واحدم اضافه كنم .
حالا حداقل مي تونم از ترمي كه در پيش دارم نسبتا راضي باشم .

در ستايش عشق

2010-02-19T13:11:00.000-08:00

*

تنها تو را ستودم
آنسان ستودمت كه بدانند مردمان
محبوب من به سان خدايان ستودني ست

" حميد مصدق "

*****************************************

( متن زير فقط و فقط براي اسم نويسنده نوشته شده است و هيچ ارتباطي با احساس نويسنده در اكنون ندارد )

افسوس !
آيا هنوز هم
گلهاي كاكتوس
پشت دريچه هاي اتاق توست ؟
( آه ،
اي روزهاي خاطره ،
اي كاكتوس ها ! )

آيا هنوز هم ،
ديوارهاي كوچه ي آن خانه
از اشك هاي هر شبه ي من ،
نمناك مانده است ؟

آيا هنوز هم ،
اميد من به معجزه ي خاك مانده است ؟

افسوس !
گلهاي كاكتوس
" حميد مصدق "

***

2046 دروني

2010-02-18T14:36:00.000-08:00

بي خوابي مي كشم و اين دست خودم نيست . سر و صداي درونيم زياد شده . اون توو همه با هم درگيرن .
يكي گريه مي كنه ، يكي جيغ مي زنه ، يكي بد دهني مي كنه ، يكي از افسردگي يه گوشه يي براي خودش كز كرده ،
يكي بلند بلند فكراشو برام مي خونه ، يكي با صداي بلند حميد مصدق مي خونه (* گفتم مصدق ، ياد دكتر نون افتادم ) و بقيه رو ناراحت كرده ، يكي موعظه مي كنه ، يكي با مداد خطوط اكسپرسيو مي كشه ، چه خطوطي !
زياد شدن تازگي ...
خوب مي شناسمشون . جزيي از خودم هستن
فكر ميكنم دارم خفه ميشم ، سعي مي كنم به باله فكر كنم . از حس رهايي كه ميده بيشتر مي ترسم . خارجش مي كنم .
موسيقي رو روشن مي كنم ، اول موسيقي فيلم مالنا اثر موريكونه رو گوش مي كنم بعد موسيقي فيلم 2046 ...
از 2046 مي ترسم . ( خنده ام مي گيره ، ‌آبي ميگه داري كد ميدي )
چند روزيه توو گلووم گير كرده ، ول كن نيست ...
چي دوست داري برات بزارم كه بياي پايين
من كه تو رو مي شكنم ولي داري كمرم رو مي شكني
چه بغض سركشي هستي ! چه وحشي !
به حرفاي حسين فكر مي كنم ، چه خووب فهميد چه مرگمه
( با تحليلش خووب پته ام رو ريخت رو آب ولي بعد از اون تلنگر اساسي كه خوردم خووب جم و جوورم كرد )

***
كتاب " دكتر نون زنش را بيشتر از مصدق دوست دارد "
( بعد از " همنوايي شبانه ي اركستر چوب ها " يكي از كتاب هاي بي نظيري كه خوندم )

نشانه ها

2010-02-17T14:04:00.000-08:00

نشانه ها هميشه وجود دارن ، هميشه در اطراف ما هستن
اين كه ببينيمشون يا نه بسته به نوع نگاه ماست
گاهي آدم ها بهانه ان ، بهانه هايي كه باعث تغيير نگاه ما بشن
حالا اين كه چه آدمي بتونه نقش اون بهانه رو بازي كنه و بتونه نگاه تو رو تغيير بده بستگي به توجه تو نسبت به اون آدم داره
كه چقدر ببينيش
گاهي براي ديدن نشانه احتياج به يه لگد اساسي داري و كار از تلنگر و اين حرفا گذشته
معمولا هم مهم ترين آدم ، ‌شاخص ترين آدم مي تونه اون لگد اساسي رو بهت بزنه ، يعني اگر يكي ديگه اين كار رو بكنه اونقدر متوجه نميشي ، ‌بايد برات اونقدر مهم باشه كه بتوني پي نشانه ي بزرگش رو هم بگيري
( آخه ميدوني ؟ آدماي مهم براي كاراي مهم ميان )
درسته كه اون لگدي كه مي خوري بد درد داره ولي لازم بوده ( يعني مي خواستي چشمات رو باز كني كه اين لگد رو نخوري )
گاهي همين تلنگر سهمگين به قيمت از دست دادن چيزاي مهمي برات تموم ميشه
البته چيزي كه به دست مياري ارزشش رو داره
ولي ... آره جونم سخته
خدا رو چه ديدي شايد همون ديد بهتر باعث دوباره به دست آوردنش بشه ...
ميشه اميد داشت
هميشه ، حتي توو نقطه ي زير صفر !
.
.
.
توو متن قبلي شعري كه مي خواستم رو بلد نبودم الان ياد گرفتمش
اين بود :

يك آن شد اين عاشق شدن

دنيا همان يك لحظه بود

آن دم كه چشمانش مرا

از عمق چشمانم ربود

وقتي كه من عاشق شدم

شيطان به نامم سجده كرد

آدم زميني تر شد و

عالم به آدم سجده كرد

بقيه اش رو نيازي نمي بينم بنويسم ديگه . همين كافيه !

**************

تئاتر " به خاطر يك مشت روبل " ، به كارگرداني "‌حسن معجوني " رو توي تالار " ايرانشهر " ديديم و بسيار فيض برديم .

چسبيد ، ‌با وجود اينكه قسمت هايي برگرفته از كتاب " پزشك نازنين " اثر " چخوف " بود و تله تئاترش رو هم قبلا ديده بودم اما تو چيز ديگري !

بهتره كه از دست نديد .

خوابي كه بيدار شدم

2010-02-14T14:48:00.000-08:00

خووب مي دونم كه ديگه چيزي به جاي اولش بر نمي گرده!

_ پنج شنبه 8/11/88 به ديدنم آمد ، مرد من . بعد از 2 سال . بعد از مدت ها .

_ دوشنبه 12/11/88 براي تولدم هم به ديدنم آمد . مرد آرزوهاي نوجواني ،‌جواني و اكنون من .در عين ناباوري تولدم به بهترين تولد كه هيچ ، به بهترين روز زندگيم تبديل شد . دنيا به من لبخند مي زد . شيرين ترين لحظات زندگيم بود .

_ تا پنج شنبه 21/11/88 هر روز ، روز قشنگي بود .

_ چهارشنبه 21/11/88 ، شب ، باور نكردني ترين ، پر ستاره ترين ، با شكوه ترين ، رويايي ترين ، ... ( كلمه ي مناسبي براي وصفش پيدا نمي كنم ) شب در تمام طول عمرم بود . اوج زندگيم بود . وقتي بود كه فهميدم تمام افكارم از نوجواني تا همين امشب در مورد اين فرد نه تنها درست كه حتي تا اندازه اي افكاري كوته نظرانه بوده . مي ديدم كه دنيا با تمام آدماش ايستادن و به اين لحظه ي ما غبطه مي خورن .قلبم توان اين همه خوشي و ناباوري رو در يك لحظه نداشت .

منتظر بودم كه هر لحظه از خواب بيدار بشم و به خواب رويايي و دست نيافتني ام فكر كنم ( ولي خواب نبود ) . شايد از هر 100 هزار نفر توي دنيا فقط 1 نفر تجربه ي لمس اين لحظه رو داشته باشه . ( دست نيافتني ترين لحظه ، به معناي واقعي )لحظه اي كه مي فهميدم تمام اين مدت ، با وجود بچه بودنم ، اشتباه نكرده بودم كه اين فرد ارزشمند رو از دست نداده يا فراموش نكرده بودم .

مرد استثنايي من ، استثنايي ترين آدم از تمام آدم هايي كه ديدم يا حتي شنيدم . ( چون براي وصف اون لحظه سوادم كمه و لغت هاي ذهنم محدئد پس از گفتن بيشتر خودداري مي كنم )

لحظه اي كه : آدم زميني تر شد و عالم به آدم سجده كرد

_ از چهارشنبه 21/11/88 تا جمعه صبح 23/11/88 در نوسان آرزوهام تاب مي خوردم . ( مثل تاب خوردن بچگي ها كه مي رسيدي به آسمون )

_ جمعه 23/11/88 ، صبح زود ، شايد 7 صبح ، در يك لحظه ، با به زبان آوردن يك جمله ي كوتاه ، كه اي كاش خوابيده بودم ، اي كاش لال شده بودم و نمي گفتم ، تمام آرزوهام كه هيچ تمام زندگيم تمام شد . ( البته همون موقع متوجه از دست دادنش نشدم )

_ يك شنبه 25/11/88 وقتي بود كه با يك جمله به همون كوتاهيه جمله ي خودم دنيام جلوي چشمام سياه شد .

نمي فهمم ! اگر قرار بود آخرش به اين صورت تمام بشه ، چرا ،‌ چرا به اين مرحله رسيد كه متوجه بشيم در مورد هم اشتباه نكرديم . يا نه ، متوجه بشيم كه اشتباه كرديم ، چون فرضيه هامون در مورد همديگه خيلي كمتر از خود حقيقي مون بود . كسي بود كه فقط كافي بود بخواد ، تا تمام آرزوها و برنامه ها و حال و آينده ام رو بخاطرش فراموش كنم . فقط كافي بود بخواد ...

... ولي اگر مي خواست ، با تجربه اي كه حالا دارم ، قبلش حتما يك فكري به حال زبان سرخم مي كردم تا دوباره سرم بر باد نره !

بر نمي گرده
اينو خووب مي دونم !
بعد از 10 - 12 سال از خوابم بيدار شدم ... ( خيلي ها منتظر اين بيداريم بودن ؛ توي اين 10 - 12 سال )
اين هم يه داناييه تلخه ! مثل زهرمار ... !

ولي من باز هم اميدوارم .
؛؛؛
كي مي تونه لالايي بگه ؟
مي خوام دوباره بخوابم ؛ شايد دوباره همون خواب رو ببينم .

يك لحظه بدون جاذبه

2010-01-24T13:59:00.000-08:00

امروز قرار بوده با هم تمرين كنيم . تا من آماده بشم تو شروع كردي .
منم يه گوشه ي مبل لم ميدم و محو حركاتت ميشم .
پاهات رو پوينت مي كني و به سرعت مي چرخي با خودم ميگم مثل ملكه ها ! خنده ام مي گيره از حرفم .
چه كلمه ي پر كاربردي بود تووي خاطراتم .
ياد حرف فلاني مي افتم كه مي گفت : مثل ملكه ها باهام برخورد مي كني . ( احمقانه است )
يا حرف فلانيه اخير كه مي گفت : وقتي اين كار رو مي كنم مي خوام مثل ملكه ها برخورد كني . ( چه احمقانه تر )
تف به روي ملكه ... تف به ذات شما !
شروع مي كني به رقصيدن ، انگار از قبل آماده بودي . ضبط رو روشن مي كني ... آره ... همونيه كه دوست دارم ( موسيقي فيلم شيندر ليست ) ...
وااي نسيم فوق العاده اي ! چه بدني ، چه موزون ، چه هماهنگ ، چه نرم ( محو تماشاتم ، به اندازه ي يه پسر )
به ادگار دگا فكر مي كنم كه موقع كشيدن مجموعه ي بالرين هاش چه حالي داشته ...
نه اين حالم رو داره خراب مي كنه براي سرحال شدن موسيقي شماره 5 از كمدي الهي جواب ميده كه فكر مي كنم موسيقي فيلم شكلات بوده .
ميذاريش ...
مثل پر سبك ميشم ...
احساس مي كنم دارم روي ابر راه ميرم ...
انگار جاذبه ي زمين كم شده ، بازو هام احساس رهايي دارن ...
حس مي كنم بدنم نرم تر از هميشه است ...
تازه دارم جون مي گيرم .

بلا نسبت پولاك

2010-01-21T12:33:00.000-08:00

در مسير جكسون پولاك يا " اينجوري شد كه پولاك شدم "

* در بالا : پاي مشوقان اصلي

مردي از قطب شمال يا جنوب

2010-01-20T13:54:00.000-08:00

ديشب داشتم توي سايت روزبه آخرين مطلبش رو كه يك ليست بلند بالايي از برترين فيلم هاي دهه ي اخير (‌البته از نظر نويسنده ) بود مي خوندم . ليست راضي كننده اي بود از فيلم هاي خوب . خوشحال شدم از اينكه سايتي رو هم معرفي كرده بود كه مي تونستم فيلم هايي رو كه هنوز نديدم از اونجا بگيرم .
حدوداي ساعت 3 رفتم خوابيدم كه به ژوژمان صبح برسم .
نمي دونم اشكال كار كجا بود . آخه مگه اين مطلب براي خونده شدن توسط يكي مثل من نبود ؟ آخه مگه خوشحال شدن به اين خاطر مشكلي داشت ؟ آخه ... نمي دونم والا !
حدوداي ساعت 5 بود كه با تجاوز روزبه به خوابم از خواب بيدار شدم .
خيلي عجيبه خواب كسي رو ببيني كه نه نسبت به اون آدم شناختي داري ، نه فكري ، نه پيش زمينه اي و نه حتي تا حالا ديديش كه بدوني توي خواب چطوري بايد تصويرش كني !!!
خيلي جالب بود ، انگار قبل از اينكه بخوابم باهاش قرار گذاشته بودم كه برام فلان فيلم ها روصبح زود بياره دانشگاه .
توي خوابم انگار توي دانشگاه خودمون درس مي خوند و در كل شبيه بچه هاي موسيقي بود البته چهره اش شبيه اهالي قطب جنوب يا شايدم قطب شمال بود .
يعني اين شكلي ( با موهاي مشكي ، لخت ، بلند با چشمان مشكي ريز و نافذ ) جالب بود انگار يكي بود كه توو دانشگاه زياد ديده باشمش و باهاش آشنا باشم مثلا در حد بنيامين . فيلم رو گرفتم برگشتم خوونه . هوا باروني بود ، صبح چسبيد .
با وجود اينكه بابت فيلم ها ممنونم ولي به هر حال به خواب من كه حق قانوني و حريم شخصي من بوده تجاوز شده ، حالا با هر چهره اي ، و شايد بشه مورد پيگرد قانوني قرار بگيره !

بدون شرح 1

2010-01-15T12:15:00.000-08:00

دفترم رو باز مي كنم كه آخرين نوشته ام رو پست كنم .
نوشته :
8 سؤال از 5 تمدن مصر ، يونان ، اتروريا ، هند ،‌ روم
16 نمره امتحان
4 نمره تحقيق

* ( يادم مياد كه امتحان اصلا 8 تا سؤال نبود بلكه 30 تا سؤال 1 كلمه اي بود با كلي جاي خالي . مثل امتحان هاي ابتدايي )

روزي از شب

2010-01-10T15:36:00.000-08:00

بعد از مدت ها از همون اتاق ، همون پنجره و در همون ساعت شب ،‌ توي تاريكي لبه ي پنجره ميشيني و به بيرون خيره ميشي . توي اين ساعت از شب معمولا كسي بيرون نمياد ، معمولا كسي بيدار نيست كه از پنجره بيرون رو نگاه كنه يا اگر هم بيدار باشه نمياد دم پنجره صفا كنه .
به پنجره ي روبرو خيره مي موني ، همون پنجره ي سوال برانگيز! ولي خيلي وقته كه ديگه از پنجره ي روبرو اون آدم قبلي سرش رو بيرون نمياره . خيلي وقته آدم ها تغيير كردن ،‌دست كم از وقتي كه ديگه اين اتاق مال تو نيست .
منتظر مي موني ، مثل هميشه ، منتظر هيچي !
رفتگري كه از دور وارد پلانت ميشه برگ ها رو به كناري ميزنه و متوجه بالاي سرش نميشه . يعني نگاهت سنگيني نمي كنه !
قبل از اينكه به پايين پات برسه آخرين تكون رو هم به خاكستر ها ميدي و صبر مي كني كه بعد از رفتنش ته موندش رو بندازي .
ميندازي ...
پنجره رو مي بندي ...
( پنجره ي روبرو باز مي شود )

اندر احوال اين روزها

2009-12-15T13:07:00.000-08:00

مي توني ببيني و دم نزني ؟

مي توني وقتي هم كلاسيت رو ، دوستت رو ، آشنات رو ،‌... مي برن آروم بشيني و تماشا كني ؟

مي توني چشمات رو روي انسانيت ببندي ؟

اگه مي توني بگير بخواب چون بقيه اش به تو ربطي نداره !

...

نخست برای گرفتن کمونیست ها آمدند
من هیچ نگفتم
زیرا من کمونیست نبودم
بعد برای گرفتن کارگرها و اعضای سندیکاها آمدند
من هیچ نگفتم
سپس برای گرفتن کاتولیک ها آمدند من باز هیچ نگفتم
زیرا من پروتستان بودم
سرانجام برای گرفتن من آمدند دیگر کسی برای حرف زدن باقی نمانده بود

...

يكي از همين روزها ما نيز به گا مي رويم ،‌ چه بسا كه 30 ساله رفتيم ...

دلم براي كسي تنگ است

2009-12-14T12:14:00.000-08:00

دختر بچه بودم كه اين رو خوندم ، نمي دونم كجا :

" تنها دليل من كه خدا هست و اين جهان زيباست
لبخند چشم توست ! "

بله عزيزكم
تو مپندار كه خاموشي من
هست برهان فراموشي من

حوصله ي نوشتن ندارم

Jealousy

2009-12-11T13:19:00.000-08:00

Oh how wrong can you be?

Oh to fall in love

Was my very first mistake

How was I to know

I was far too much in love too see?

Oh jealousy look at me now

Jealousy you got me somehow

You gave me no warning

Took me by surprise

Jealousy you led me on

You couldn't lose you couldn't fail

You had suspicion on my trail

How how how all my jealousy

I wasn't man enough to let you hurt my pride

Now I'm only left with my own jealousy

Oh how strong can you be

With matters of the heart?

Life is much too short

To while away with tears

If only you could see

Just what you do to me

Oh jealousy you tripped me up

Jealousy you brought me down

You bring me sorrow you cause me pain

Jealousy when will you let go?

Gotta hold of my possessive mind

Turned me into a jealous guy

How how how all my jealousy

I wasn't mad enough to let you hurt my pride

Now I'm only left with my own jealousy

But now it matters not

If I should live or die

'Cause I'm only left with my own jealousy

ياد ايامي ..

2009-12-08T04:48:00.000-08:00

بعد از مدت ها دوباره از همان خيابان ها گذشتم . خيابان هاي من ،‌ خيابان هاي خاطرات من .
انگار همين ديروز بود كه در يكي از كوچه هايش گم شده بودم و ترسيده از فرار .
روزي هم از همين روزهاي نزديك چنان خيابان هاي را سهم خود دانستم كه در آن با بي خيالي دويدم و فرياد زدم براي گرفتن حقم ، قدم زدم ، از ديدم خانه هايش و مردمانش لذت بردم .
عصر مخوف " آزادي " كه از ترس تاريكي در كوچه مي دويدم و با شنيدم صداي الله اكبر هم كوچه هايم كه تا ديروز برايم بيگانه بودند امنيت را لمس كردم . روزي كه دست هر همسايه يكي از همان عكس هايي بود كه تو هم داشتي بر ديوار .
روزي كه با هم ترسيده بوديم ، با هم دويده بوديم ، به هم لبخند اميد هديه داديم و با هم به روزگارمان گريه كرديم .
گريه كرديم به خاطر همان يكي ها كه براي همه رفتند و بخاطر اين همه كه براي آن همه يكي ها هستند .
درست است كه هيچ گاه ، هيچ گاه نتوانستيم دست در دست يكديگر باشيم ولي دلهامان با هم بود ، اگر نه هميشه ، حداقل آن روزها .
ترس ديگري را در آغوش مان خفه مي كرديم و دستهاي لرزان پيروزي مان را به هم نشان مي داديم و جان مي گرفتيم .
به همين سادگي ، دوباره از نو ، فردا هم .
گرچه بدن هاي بي رمق مان كه رنجور تر از حال پدرانمان نباشد بهتر هم نيست ، ياراي دويدن ندارد
ولي مرگ تدريجي را هم نپذيرفته ايم .

( 1 هفته مانده به 16 آذر نوشته شد )

ديوار سياه

2009-11-18T13:51:00.000-08:00

قديم ترا ، موقع خواب ، وقتي مي خواستم خواب ترسناك نبينم ،
با خودم تكرار مي كردم : يه ديوار سفيد ، يه ديوار سفيد ، ...
چشمام گرم تر كه مي شد ، يهو يه گنجشك نا غافل از جلوي ديوارم رد مي شد .
گنجشك رو از ديوارم بيرون مي كردم و با تاكيد بيشتري تند تند تكرار مي كردم :
يه ديوار سفيد ، يه ديوار سفيد ، فقط يه ديوار سفيد ، ...
...

الان ديگه فرق مي كنه

به قول كوروش شبگرد : سفيد در واقع همون سياهه

گيريم گنجشك سفيد روي ديوار سياه ، ديگه چه فرقي داره !؟

دلتنگ دلتنگي

2009-11-17T14:22:00.000-08:00

اونقدر با دلتنگيش انس گرفتم كه وقتي كنارمه دلم براي دلتنگيش تنگ ميشه !
( دلم رميده و لولي وشيست شور انگيز ... )

محض امتحان

2009-11-13T12:11:00.000-08:00

مي خوام بگم
وقتي بهم گفت اينو به كسي نگو ، تمام مدت داشتم به اين فكر مي كردم كه اول به كي بگم و اينكه چه جوري بگمش بهتره !

مي خوام بگم
وقتي داشت اون طرف جلز و ولز مي كرد كه با كسي جز اون صحبت نكنم ، بهش نگفتم كه هيچ كسي جز خودش در اون آنلاين نيست و به عصبي شدنش كمك كردم . مي خواستم بدونم عصبي كه بشه چه جوري ميشه . فحشم بلده بده يا نه !

مي خوام بگم
وقتي دلش مي خواست بشنوه كه دلم براش تنگ ميشه ، ‌با وجود اينكه ميشد گفتم خوشحالم كه ميري . مي خواستم بدونم اگه بره برميگرده يا نه !

مي خوام بگم
حتي وقتي داشتم از عشقش مي مردم ، به خودم گفتم نه ، ‌تب داري ، مي خواستم بدونم مي ميرم يا نه !

خاطرات يك معلم نوپا

2009-11-06T12:59:00.000-08:00

هميشه دوست داشتم بدونم كه اين معلماي بدجنس وقتي با هم توي دفتر مدرسه ميشينند چي راجع به ما شاگردها ميگن .

حالا ديگه ميدونم !

- ميل بافتني شماره سه ،‌ يكي روو ، يكي زير ...

- برادر دبير ورزش كه با دوست دخترش فرار كرده ...

- ساعت دبير رياضي كه براي خودش خريده و منتظره تا خودش رو سر يك فرصت مناسب سورپرايز كنه ...

- دبير معارف كه چه خوب شد مريض شد ،‌چند روز نيست كه دائم بخواد حرف بزنه ...

- نوه ي دبير ادبيات كه با وجود بچه بودنش هيزه ...

مي ترسم از دفتر برم بيرون راجع به دبير هنر هم يه چيزايي بگن .

ميشينم ، چايي ام رو مي خورم و آخر از همه از دفتر خارج ميشم .

به دنبال موجوديت

2009-10-29T15:32:00.000-07:00

كودكم در پي يافتن مرثيه اي از خويش ، درونم را مي جود .

فحش خوري به سبك آلماني

2009-10-25T13:43:00.000-07:00

يك قرار بذاريم ، يه جاي خلوت ، مقابل هم وايسيم ،
تو چشماي هم نگاه كنيم و تا جايي كه جا داره ،بلديم و فضا اجازه ميده
به هم فحش بديم و هرچه به زبونمون اومد در حق هم دريغ نكنيم تا حسابي دق دلي خالي كنيم . (‌البته بدون درگيري فيزيكي)
فقط قول بديم به محض اينكه يكي مون كم آورد طرف مقابل هم ديگه چيزي نگه تا قرار بعدي .
به جاش دفعه ي بعد اون ميتونه شروع كننده باشه .

روان پريشي

2009-10-23T13:20:00.000-07:00

چه مرگمه باز نميدونم . به قول محسن لب و لوچه ام آويزون شده .
جاي مسعود خالي كه بگه :‌ حتما دچار ياس فلسفي شدي ، چاره اش كافه ثالثه !
انگار بازم از اون روزاست كه ترسيدم . ترس از تنهايي البته با يه كم بهت زدگي ...
دارم توي دفترم با كلمه هاي مسخره ، بازي مي كنم . حالم خوب نيست . در عصبيت به سر مي برم .
فلاني مياد از پشت سرم با تامل مي گذره و سعي مي كنه اونقدر آروم بگذره كه تا جايي كه چشمهاش اجازه ميده كلمه هام رو رج بزنه .
با اين وجود خنده ام مي گيره . ناراحت كننده است ولي چقدر آدما وقتي براي فضولي تلاش مي كنن خنده دار ميشن.
عصبي شدم از اطرافم . مي خندم ( هيستيريك ) . اين هم يك نوع تخليه شدنه . بلند ميشم يك دوري توي اتاق بزنم . از روي سرگرداني . لبخندي هم روي لبهامه ، هپروت هم عالمي داره!
فلاني ديگري هم از كنارم مي گذره ،‌ مي خنده ، ميگه :‌ امروز چي شده ؟ خيلي خوشي ، خوش باش !! ( بهم مي خنده و ميگذره )
خنده ام شديد تر ميشه . قهقهه مي زنم و به دنيا فاك مي فرستم . نووش جوونش!!!
........................
........................
........................

شب شده .
خنده ها تاثير گذاشته .
گل گاو زبون دم مي كنم و از ذائقه ي سنتيم لذت مي برم ...

براي پدر كه پدر بود

2009-09-19T16:08:00.000-07:00

اونقدر از بچگي ازت دور بودم كه نتونم طعم بودنت رو ، لذت داشتنت رو ،‌لذت صدا كردنت رو مزه مزه كنم .
خب البته بچه هم بودم . نمي فهميدم. با وجود اينكه از همون بچگي انگار آفريده شده بودم براي درك دردها .
البته ميدونم كه ميدونستي .
ميدونستي كه نداشته هامون زياده . خيلي خيلي بيشتر از اين كه دردم نبودت باشه .
اونقدر رنج كوچيكيمونو ديده بودي كه مطمئنم باورت نميشد كه يه روزي مثل همين روزا يكي از دردام نداشتن يكي در نقش تو باشه .
اونقدر كه به يه سري خاطره ي گنگ كه سريع از ذهنم فرار مي كنن دل خوش كنم و دائم ياد آوريشون كنم .
يادآوري يه جثه ي نحيف و شكننده كه توو بغل پيرت نشسته ، روي پاهات و دستاي پر از چروكت كه موهاي روشن بچگيمو نوازش مي كنه . به همين دلگرم بودم . به چهار تا شعري كه برام مي خووندي يا قصه هايي كه تمام نتيجه هاي آخرش به گوش كردن حرف مامان و بابا ختم مي شد .
وقتي خبر دادن كه مردي يادمه . مامان پيشت بود . منم چون كوچيك تر بودم و بهانه مي گرفتم بابا آورد اونجا . خيلي كوچولو بودم .
يادمه كه آروم روي تخت خوابيده بودي .
گريه مي كردن و نمي فهميدم چرا . فكر مي كردم مريضي . معني مرگ رو هم نمي دونستم . گريه نكردم . اگه مي گفتن فلاني بميره ديگه هيچوقت نيست مي گفتم خب نباشه! چي ميشه؟
البته با وجود بودنت اونقدر از داشتنت محروم بودم كه نديدن بيش از اندازه ات بهم فشار نياره و فراموشي راحت تر .
طعم داشتنت هم هميشه برام به اندازه ي يه مامان بزرگ كه هميشه شبيهش بودم و چهار تا شعر تركي و يه كفش قرمز مامانيه كوچولو كه الان نميدونم چطور اندازه ام مي شده ؛ بوده . فقط عقده ي تجربه ي داشتنت باهام مونده الان .
خيلي بعد تر . از ديگه داشتن دايي محروم شدم بازم گريه نكردم . اونقدر شوكه شده بودم كه نداشتن رو درك نكردم باز . البته اونم اونقدر دور بود كه باز دركش سخت باشه .
پدر مرد . پدر من نبود . ولي جاي پدرم و شيريني تمام پدر بزرگاي نداشته ام بود . يه جاي بزرگي توو دلم خالي شد . يه آدم بزرگي توو زندگيم گم شد . نداشتن رو درك كردم . مثل ريز ريز شدن تمام دلخوشي هاي زندگي بود . تمام نداشته هاي زندگيم رو سرم يه جا خراب شد . به قول آيسا اگه مرگ يك شخصيت بود قصاصش مي كردم . فكر نمي كردم اگه درك نبودن اينقدر دردناك باشه .
بازم دهنم خشك شده . به هم چسبيده . تازگي ها زياد اينجوري ميشم . ديده بودي . يادمه كه خووب اين چيزا رو ميديدي . بغض كردنم رو مي فهميدي . فهميده بودي كه خودم رو كنترل مي كنم يا به محض اينكه لبام مثل بچه ها پايين ميومد جيم شدنم رو ديده بودي . باز توو دلم داره خيس ميشه . داره يخ ميكنه انگار . انگار پدر خيلي ها بودي . اونقدر كه حتي من هم ازت سهم داشتم . هرچند كم ولي زياد . بيشتر از سهمم از مامان بزرگ يا دايي خودم .
تازگي دلم زياد برات تنگ ميشه . زياد ...
ياد حرف شنطيا ميفتم كه مي گفت : " بي پول ممكنه باشيم ولي بي چيز نيستيم . " فكر مي كنم ممكنه بي چيز هم نباشيم ولي قسمت بزرگي از زندگيمون رو هم نداريم .

دست از پا درازتر

2009-09-14T14:48:00.000-07:00

خانوم خانوما
رو دست خوردي !
فكرش رو هم نمي كردي .
آخه از كسايي كه انتظار نداشتي
پيچ خوردي !

توو كف يكي ديگه بود ...

توو آب نمك خوابونده بودت‌ !
بهت نمي خوام دلداري بدم
نمي خوام گولتم بزنم ولي :
ميدوني ! منظور كلمه ها هميشه فقط يه معني نيست .
يعني هموني نيست كه منظور توام هست .
درسته كه منكرش ميشن ولي كلمه فقط يك توهمه !
شايد مفهوم كارش دقيقا پيچ دادنت نبوده !
شايد دقيقا نامردي نبوده ! (چشمك)
شايد ...
آويزونيت رو كسي درك نمي كنه
ولي
بيخيال ( يه فاك بدرقه ي راهش )
مثل خيلي چيزاي ديگه!

مثل خانوووم!

2009-09-13T12:45:00.000-07:00

به قول مامان بزرگ : دامن مي پوشم چين داره چين دار

از اين جا قر ميدم تا دم ايستگاه ...

يه ظهر سگي

2009-09-10T13:04:00.000-07:00

بعد از كلي بحث راجع به حقوق زنان
وقتي پات لاي در اتوبوس گير كرد و راننده حتي تو رو نديد
اون موقع مي توني ساعتها بشيني به اين فكر كني كه :
وقتي حقوق بشر تو اين خراب شده رعايت نميشه ،
حالا تو هي بيا خودت رو بكش كه امضا جمع كني
براي احقاق حقوق زنان در ايران !!

دهانشويه

2009-09-09T06:49:00.000-07:00

هم استاد عصباني بود ،‌ هم من
دهن به دهن شديم ،
دهنم دهني شده بود
دكتر دهانشويه داد !

به ... رفتن

2009-09-06T14:37:00.000-07:00

با اين كاراي تخمي ، فردا ،
يا به ... مي روم ( بنده ) ،
يا مي روند ( استاد ) و يا مي رود ( ژوژمان ) !
به اميد رفتن او ...

آدم الكي

2009-09-05T13:52:00.000-07:00

اين آدم وقف اينترنته !
يعني براي هيچ كار ديگري تعبيه نشده! درسته كه شبيه خودمونه ولي
خيلي يه جوريه ! ( يعني توش كلي سيم داره ،‌ كلي خازن داره ، رم داره ، ‌مادربرد داره
و خيلي چيزاي بي معنيه ديگه )
يعني حس بين آدم ها رو خوب درك نمي كنه ،
يعني فقط روابط مربوط به جامعه ي مجازي رو درك مي كنه ،
يعني بيشتر از اين ازش چيزي نخواه ...
د !! بچه جوون مگه بهت نميگم باهاش ور نرو ( جيززه! )
قلبش سيميه ! خازنيه !
بين خودمون باشه : الكيه !

هيس !

2009-09-03T12:42:00.000-07:00

خيلي سر و صدا مي كردن .

مجبور شدم دارشون بزنم !!!

بيا بچگي كنيم...

2009-08-29T14:37:00.000-07:00

بيا بريم دوباره طناب بازي كنيم ... اصلا بريم لي لي كنيم ... مثل همون وقتا !
تو يادت رفته چقدر با هم بوديم .. اصلا يادت رفته قره قوروتايي رو كه يواشكي نصفه شبا با هم مي خورديم.
همون موقع كه از مدرسه تا خونه با هم مسابقه مي داديم . به دستفروش هم كه مي رسيديم واي ميستاديم لواشك ميخريديم بعد دوباره بقيه ي راه رو مي دوييديم.
همون موقع ها كه مي ترسيدم بگم خونمون روبروي خونتوونه ! فكرمي كردم كوچه مال شماست برا همين فقط تا سر كوچه مسابقه مي داديم . بعد من صبر مي كردم وقتي تو رفتي توو خونتون منم يواشكي مي رفتم خوونمون .
وقتي هم كه فهميدي ، هر روز از درخت انگورمون با هم آويزوون بوديم بابت غوره هاش!
خوب بيا بازي كنيم ديگه ! خسته شدم ! توكه هميشه مي بري ! اول هم خودت سنگ رو بنداز! بيا ديگه !؟
باشه ! اصلا با شوهرت بيا ...

شايد كافيه ديگه !!!

2009-08-25T14:41:00.000-07:00

همينطوري داري سياه مي كني ، نمي دونم اين روش خشن يا حسي طراحي كردنت ( اسمشو مهناز بهتر ميدوونه ) فقط روو ورقه هاي دفترته يا رو صفحه ي فكرتم هست ؟!

سياه مي كني ،‌سياه مي كني ، كركره ها و صندلي هاي " ري را " رو حالا ميشه تشخيص داد . سياه تر مي كني . دستات تند حركت مي كنن . خط خطي هات شبيه فكرت ميشه ، ‌وقتي كه با هيجان از ناراحتيت و دغدغه هات حرف مي زني ! مثل بعضي وقتا كه هي نميخواي حرف بزني و مجبورت مي كنن و تو حرفات رو به سمتشون پرتاب مي كني !

راحت باش ، آره ، سياه كردن شايد بهتر باشه ...

ساعتهاست كه داري سياه ميكني ( من به اين كارت ميگم فكر كردن )‌ : چشمهاي سعيد حجاريان ، ‌ گلي كه در حال فرار پرپر شد ، حرفاي شكيب در مورد حقوق بشر ، (پس اين سيگار زهرماري چرا تموم نميشه كه بعديش روشن شه ) ، حرفاي سارا راجع به پسري كه بهش تجاوز شده ، اوه اوه امتحانا رو بگووو ! هنوز براي ‍ژوژمان ابزار مصالح كاري نكردم ، كي حال داره هنر و تمدن رو بخونه ؟

يك پك عميق به سيگارت ميزني ( حالشو مي بري )

ديگه فقط داري ذهنتو سياه مي كني : نه حالا كه مهران تولد نمياد مريضم كه هستم تولد رو بيخي...، بهزاد نبوي رو كه مي بينم ياد پدر ميفتم ، راستي دهقان فداكار كي بود؟؟؟ فراموش شد ! فراموش شد ! مي فهمي ؟؟ تمومش كن !

( نه نكن ... الان كه دستا روو شده اگه تموم شه نگران كننده ست ! )

يه نخ ديگه روشن مي كني !... مثل هميشه شروع ميكني كلمه هاي بي ربط يا گاهي مربوط به همو كنار هم ميذاري:

ببين عمر خاكسترها رو / كه در كنار ما / هيچ مي شوند / نيست مي شوند .

ما هيچ مي شويم / بزرگ مي شويم ( هه ! به عبارتي )

عمرمان را ميريسند ، در كنار دفترهامان / دفترهاي پر شده مان .

در ميان دهقان هاي فداكار / راستي پترس كي بود؟؟

( نه اين بار به هم ربط داشت ، بيشتر از گاه گداري ! خوشم نيومد ! )

حالا ميتوني آبميوه ات رو تا ته يهو هورت بكشي ...

تهران انار ندارد

2009-08-24T13:00:00.000-07:00

به قول " تهران انار ندارد " : همه توو اين شهر يا شاعرن يا فيلمساز!

همش نگران اين بودم كه نكنه از دهنم در بره و جريان فيلم كوتاه رو به ... بگم اونم دست بگيره اينو و آي بخند!

ولي اصلا احتمالشم نميدادم كه من بابت اين موضوع اول بهش بخندم ...

جايي براي داد زدن

2009-08-23T14:51:00.001-07:00

دوباره امتحان مي كنم . اين بار يه جوره ديگه . يه جوري كه كمتر كسي بفهمه . فكر كنم الان ديگه لازمه . بيشتر از دفعه ي قبل . شايد اگه الان شروع نكنم بعدها به صاف شدن ناخودآگاه برسم . ولي قرار نيست به اونجا برسم پس بهتره شروع كنمش . به كسي نميگم كجا قايم شدم كه پيدام نكنن. نميخوام كسي جامو پيدا كنه كه حالمو بدونه . حالم خووبه مثل بقيه !! ( بقيه كه فكر مي كنن خووبن ) من نيز هم